EN / FR / NL

Mariastraat 20 | 8000 Bruges Belgium

Tel.: +32 (0)50 34 74 12

Open: 7/7-10am.-6pm.

Chocolatiers zonder grenzen met Pol Depla!

Op 11 maart vertrok chocolatier Pol Depla samen met drie andere collega-chocolatiers naar Costa Rica om er hun beroep uit te oefenen voor het tv-programma “Beroepen zonder grenzen”. Zo konden hij en zijn collega’s Sheila Vanden Heede (chocolaterie Sweertvaegher), Henk Deceukelier (Het chocoladehuisje) en Stephan Dumon (choc O pure) hun passie en beroep beleven vanuit een totaal ander perspectief. Benieuwd naar Pol Depla’s ervaringen? Wij vroegen hem ernaar.

Je hebt ongetwijfeld veel meegemaakt. Wat zal je zeker bijblijven?

Het was een enorm spannende ervaring. Twee uur voor we in het vliegtuig stapten, wisten we nog niet naar welke bestemming we zouden gaan. Eenmaal we in Costa Rica aankwamen, wisten we ook niet dat het een cacaoplantage zou worden. Het kon evengoed een indianenstam of een chocolademuseum zijn. Dat was een verrassing.

De gastvrijheid van de mensen daar blijft me enorm bij. Dat is helemaal anders dan hier in België. We hebben een week bij een gastgezin verbleven waar we erg hartelijk en open ontvangen werden. De eerste dag was er natuurlijk nog wat afstand, maar de tweede en derde dag voel je veel meer genegenheid van die mensen ten opzichte van jou, vooral als de camera weg was.

We verbleven bij een derde generatie cacaoboeren in Costa Rica: een gezin met twee dochters, een zoon, schoondochter, oma en oom. Een iemand was de chocolatier die zich bezig hield met het persen van cacaobonen en maken van cacao. Het was de taak van de mannelijke familieleden om de cacaobonen te oogsten en de plantage en moestuin te verzorgen.

Ik heb gezien hoe het kan om op een primitieve manier chocolade te maken. Dat is zo anders dan bij ons in België. Vooral de machines die ze gebruiken zijn wel grappig. Die zijn allemaal zelf in elkaar geknutseld en gelast, waarbij er zelfs o.a. auto-onderdelen gebruikt werden en een fiets om de molen te bedienen. Dat gaat blijkbaar sneller dan met de hand, maar is wel ongelooflijk lastig in die hitte.

Heb je nog een grappige anekdote?

Op een dag moesten we tien kilometer afleggen met een paard om de cacaobonen te gaan halen op de fjord van een berg. Paarden zijn absoluut niet aan mij besteed. Het was de tweede keer dat ik op een paard zat en het zal de laatste keer zijn. (lacht) Je kruipt op dat paard en je weet niet hoe lang de tocht zal zijn en hoe die tocht er zal uitzien. Wanneer je die diepe vallei naast je ziet, kan je niet opeens zeggen dat je wil afstappen. Ik heb doodsangsten uitgestaan. Ik denk wel dat het een grappig fragment opgeleverd heeft dat ze zeker zullen uitzenden. Er is in ieder geval veel gelachen geweest.

Kan je iets vertellen over de verschillen in de chocoladebranche tussen België en Costa Rica?

Ik vond het toch wel choquerend om die mensen in die omstandigheden chocolade te zien maken. Mocht je in België een keuken hebben zoals ze daar hebben, sluiten ze meteen je deuren. Maar daar hangt er zelfs geen deur aan de keuken, dus ze kunnen niet veel sluiten! (lacht) Ik wil maar zeggen dat er op het vlak van hygiëne een ongelooflijk verschil is. En natuurlijk ook de zelf in elkaar geknutselde machines die ik daarnet aanhaalde: dat is een enorm verschil met onze moderne technieken.

Daarnaast kan je de chocolade die ze in Costa Rica maken niet in België verkopen. Door de temperatuurverschillen is de bereidingswijze helemaal anders. In de chocolade in Costa Rica ziter veel meer cacaoboter, omdat het anders zou wegsmelten. Qua smaken heb ik daar echt lekkere dingen geproefd, die heel knap in elkaar zitten en lekker zijn. De meeste smaken kende ik wel al: pralines met chili en gember zitten bijvoorbeeld ook bij mij in het assortiment. Pralines met hibiscus waren dan weer nieuw voor mij.

Kijk je nu anders naar chocolade?

Ik kijk vooral anders naar de prijs die de lokale boeren in Costa Rica krijgen voor de chocoladebonen die hier doorverkocht worden. Ik ben ervan geschrokken hoeveel tussenhandelaars er zijn die de prijs omhoog drijven. Daarom heb ik zelf een aanbod gedaan om mijn bonen rechtstreeks bij hen aan te kopen, maar ik heb er voorlopig nog niets van gehoord.

Heb je inspiratie gehaald uit je avontuur?

Ja, zo’n ervaring maakt een grote indruk op je en natuurlijk haal je daar dan inspiratie uit. Ik heb een week lang intens samengewerkt met allemaal mensen die dezelfde passie voor chocolade delen. Ook als de camera’s niet draaiden, bleef chocolade ons gespreksonderwerp. Zo hebben we veel ideeën kunnen uitwisselen en blijf je ook bijleren van elkaar.

Ik ga een hele reeks Costa Rica-pralines op de markt brengen. Dat zullen pralines zijn die bestaan uit chocolade met Costa Rica-origine, maar die op de westerse manier gemaakt worden. Er zullen verschillende smaken beschikbaar zijn: hibiscus natuurlijk, maar ook chili, gember, passievrucht en banaan. De eerste praline met chili is deze week al te koop. Het is de bedoeling om de pralines permanent op te nemen in mijn gamma, maar ik moet natuurlijk eerst zien of ze wel gesmaakt worden door het Belgische publiek.

Daarnaast richt ik samen met de andere chocolatiers een nieuw concept op in Brugge: From Bean To Bar. We gaan cacaobonen aankopen die we volledig zelf gaan verwerken tot cacao, om er uiteindelijk chocolade van te maken. Binnenkort vertellen we daar meer over!

Wij zijn alvast benieuwd! Bekijk Beroepen zonder grenzen op maandag 18 april om 20u35 op één.